Następny nudny dzień.

Hejka wszystkich.! Chcę podziękować pewnej osobie, która odwiedziła mojego bloga : Magdalena W. To było bardzo miłe z jej strony, że poświęciła mi troszkę czasu. Miałam pisać codziennie, ale cóż... zapominam. I tak nie mam nic do powiedzenia. To jest po prostu nie fer. Ostatnio jeden z moich rodziców powiedział mi, że nie zostanę w przyszłości tym co marzyłam, lecz tym co trzeba, gdzie się zarabia dużo. Ja się z tym nie zgadzam.Trzeba podążać za marzeniami, nie poddawać się. Gdy usłyszałam te słowa i to od osoby którą znam od urodzenia, uświadomiłam sobie, że tak naprawdę nie znam nikogo, a nikt nie zna mnie. Lecz wy możecie mnie poznać lepiej niż ktokolwiek, lepiej niż moja własna Mama!

Trzeci Dzień

No cóż, znowu nie napisałam do was tak jak planowałam.Ale cóż, i tak nikt prawie tego nie czyta. Tylko ja... :(. Dziś opowiem wam = ( sobie ), jakie miałam ''przygody'' ze słowem Introwertyczna . Ktoś mnie ostatnio tak nazwał, lecz dopiero teraz znalazłam tłumaczenie tego słowa... Samotniczka, ktoś kto nie ma nikogo,ktoś kto się odcina od ludzi, od świata. Nie wiem czy to miało mnie obrazić, ale jeśli tak to chyba powinniście wiedzieć o tym, że nie poruszyło mnie. Wcale. Z czasem zaczęłam się do tego przyzwyczajać ponieważ nie sądzę, że coś się zmieni. Przestałam w to wierzyć.

Dzień drugi :)

Witam wszystkich. Więc tak... miałam pisać codziennie przed spaniem co się zdarzyło w szkole, czy się kłócę z kimś, czy też może pznałam kogoś miłego. Ale po moim pierwszym pisaniu spasowałam. To pewnie dlatego, że nie miałam żadnych wyświetleń. Wróciłam teraz po paru miesiącach i zobaczyłam, że jest 8  wejść.... Zabolało mnie, bo cóż skoro nikt tego nie czyta to po co mam to pisać,lecz dopiero teraz zrozumiałam, że może jakieś dnia mnie ktoś powspiera .! Więc teraz naprawdę mam zamiar pisać do wieczur po troszeczku. To będzie mój taki pamiętnik. Mojego imienia i tak nie zdradzę nigdy, więc nie mam się czego bać, że ktoś z moich znajomych będzie czytał, choć prawdę mówiąc bardzo mało kolegów. A więc to jest mój drugi post na tym blogu-pamiętniku, a tak wsumie to wstęp do niego. Jeśli kogoś interesuje moję życie i ma chęć mi pomóc to zapraszam. :) Piszcie komentarze i mam nadzieję, że będzie więcej niż 8 wyświetleń :). DobrAnoC. 

 

Pierwszy dzień pisania do was... Co dalej.. ?

Czy ktoś z was czuł się kiedyś samotny?... Głupie pytanie, co nie?
 tak zwane ,, Pytanie Retoryczne ''
To jest normalne, że przez jakąś chwile ktoś się poczuje na chwile samotny... ale czy to dobrze czuć się tak cały czas... NIE ! Lecz ja się tak czuję i tak naprawdę znoszę to okropnie.
Zauważyłam, że coraz częściej płaczę cokolwiek się stanie...lecz wsparcia oczywiście nie mam. Kiedy ktoś z rodziny widzi jak płaczę to zamiast podejść albo coś to oni się śmieją. Najgorsze jest to, że gdy się ich pytam czemu się śmieją to ciągle słyszę tą samą odpowiedź... {...a co mam płakać...} to jest okropne, więc płaczę coraz bardziej... ale cóż mogę zrobić. Tak dla jasności mam tylko 14 lat, i zastanawiam się o różnych rzeczach, które będę opisywała codziennie po trochu przed spaniem. Jeśli ktoś czyta tego bloga, niech mi pomoże pisząc jakieś komentarze... Byłabym bardzo wdzięczna. Dziękuję Bardzo Wam. Dobranoc :)